Διαφήμιση
GreekEnglish (United Kingdom)

Ανακοίνωση της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας για το άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Συντακτών από το Δίκτυο «Ψ» για τα Δικαιώματα

Αθήνα 28/11/2017

Με πολύ ενδιαφέρον μελετήσαμε το άρθρο του συναδέλφου κ. Θ. Μεγαλοοικονόμου με τίτλο «Κατασκευάζοντας τον επικίνδυνο ασθενή» και την προσπάθειά του να δώσει μια κοινωνική διάσταση στα προβλήματα που δημιουργεί σε κάθε πάσχοντα και στο οικείο περιβάλλον του, κάθε μείζων ψυχική διαταραχή, κάτι που ούτε αμφισβητείται ούτε υποτιμάται από κανέναν, πολύ δε περισσότερο από τα μέλη της ψυχιατρικής κοινότητας. Όμως η μείζων ψυχική διαταραχή ως νόσος, έχει βαθμούς βαρύτητας, όπως κάθε άλλη νόσος όπως οι καρδιοπάθεια, η πνευμονία, ο διαβήτης κ.ο.κ.

Η περίπτωση τους ασθενούς Δ., φαίνεται ότι ήταν υψηλής βαρύτητας και τούτο τεκμαίρεται αναμφισβήτητα από το γεγονός ότι νοσηλεύθηκε στο ΨΝΑ με το άρθρο 69 του Π.Κ. το οποίο αφορά την φύλαξη ακαταλογίστων ψυχικά πασχόντων ατόμων, αφού πρώτα είχε κριθεί ακαταλόγιστος για ανθρωποκτονία σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 34 του Π.Κ. Το γεγονός ότι ο Δ., λόγω ψυχικής νόσου, πραγματοποίησε ανθρωποκτονία τον διαφοροποιεί ποιοτικά από τη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών με μείζονα ψυχική διαταραχή. Αυτό το τελευταίο θέλουμε να το τονίσουμε, γιατί ο μη ειδικός αναγνώστης, διαβάζοντας το άρθρο, πιθανώς να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ένας άνθρωπος ψυχικά πάσχων μπορεί να γίνει ανθρωποκτόνος «…ως μια σειρά συμβάντων της καριέρας ενός ασθενή…» και να καταλήξει στο απολύτως λανθασμένο συμπέρασμα ότι μια σειρά τυχαίων γεγονότων μπορούν να κάνουν έναν ασθενή με μείζονα ψυχική διαταραχή ανθρωποκτόνο. Γεγονός το οποίο θα αύξανε το στίγμα και την αίσθηση απειλής του κοινού έναντι της ψυχικής νόσου. Είμαστε βέβαιοι ότι κάτι τέτοιο κάθε άλλο παρά ήταν στις προθέσεις του συντάκτη του άρθρου. Η πραγματικότητα είναι, όπως αυτή τεκμηριώνεται από το σύνολο των μελετών, ότι ελάχιστοι ψυχικά πάσχοντες αποτελούν κίνδυνο για την ασφάλεια της κοινότητας, ενώ οι περισσότερες ανθρωποκτονίες αφορούν δράστες οι οποίοι δεν πάσχουν από ψυχική νόσο. Όπως λοιπόν εύκολα κατανοεί κανείς, αυτοί οι ελάχιστοι ψυχικά πάσχοντες που κρίθηκαν «ακαταλόγιστοι» δηλαδή όχι ποινικά υπεύθυνοι για μια ακραία πράξη όπως η ανθρωποκτονία είναι αυτοί που πάσχουν βαρύτερα, έχουν υψηλότερες πιθανότητες υποτροπής της νόσου, μεγαλύτερο κίνδυνο βίαιης συμπεριφοράς και απαιτούνται υψηλότεροι βαθμοί ασφαλείας. Αναμφισβήτητα η κλιμάκωση των μέτρων ασφαλείας σε έναν άνθρωπο, ο οποίος βρίσκεται σε ψυχιατρικό νοσοκομείο ακριβώς για τον έλεγχο της ασφάλειας, είναι και εύλογη και αναμενόμενη. Οι ειδικές συνθήκες διαχείρισης των προβλημάτων του Δ., δεν μπορεί παρά να είναι αντικείμενο αξιολόγησης των επαγγελματιών ψυχικής υγείας και των αρμοδίων εποπτικών οργάνων τους ώστε να βγουν συμπεράσματα πιθανώς αποτελεσματικότερης διαχείρισης στο μέλλον άλλων ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάλογες συνθήκες. Ο οποιοσδήποτε σχολιασμός, εκ μέρους μας, είτε θα οδηγούσε σε γενικεύσεις που δεν συνάδουν με τον επιστημονικό λόγο, είτε σε μια μυθιστορηματικού τύπου περιγραφή, η οποία, όσο ελκυστική κι αν είναι, δεν κρίνει πραγματικά γεγονότα.

Κλείνοντας θα θέλαμε να σχολιάσουμε το αυτονόητο, όπως σε κάθε καρδιολογική κλινική υπάρχουν θάνατοι από εμφράγματα, σε κάθε χειρουργική από ανεπιθύμητες επιπλοκές και σε κάθε ογκολογική από καρκίνο, έτσι και σε κάθε ψυχιατρική άνθρωποι θα πεθαίνουν από αυτοκτονίες και από συμπεριφορές που είναι ασύμβατες με τη λογική γιατί ακριβώς αυτές είναι οι συνέπειες μιας μείζονος ψυχικής νόσου. Όπως και σε όλες τις άλλες ειδικότητες κάνουμε ότι μπορούμε για καλύτερη και αποτελεσματικότερη βοήθεια των ασθενών μας.


Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας