Ανακοίνωση από τον Κλάδο “Ψυχοπαθολογίας” για την Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής, 30 Μαρτίου

Ανακοίνωση του Κλάδου «Ψυχοπαθολογίας»

για την Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής, 30 Μαρτίου

Η Ψυχοπαθολογία αποτελεί μία ουσιαστική, απαραίτητη προϋπόθεση για την τεκμηριωμένη, λεπτομερειακή συλλογή των στοιχείων συμπεριφοράς που συναπαρτίζουν την εικόνα ενός ασθενούς. Με την καταγραφή τους, για την οποία απαιτείται  μακρά κλινική και θεωρητική εκπαίδευση, οδηγούμαστε στο μεθοδολογικά αναγκαίο προστάδιο της διάγνωσης η οποία οφείλει να έπεται στηριζόμενη στην αξιοποίηση τους. Η Ψυχοπαθολογική προσέγγιση του ασθενούς επισημαίνει τις υποκειμενικές ιδιομορφίες του και διανοίγει την προοπτική της αποτελεσματικότερης φαρμακο – και ψυχοθεραπείας που επικεντρώνεται στις ατομικές ανάγκες. Ας υπογραμμιστεί πως η ψυχοπαθολογική διερεύνηση του κλινικού υλικού υπερβαίνει την εφαρμογή των διαγνωστικών σχημάτων και αποτελεί το κατ’ εξοχήν εργαλείο του ψυχιάτρου με το οποίο κρίνει και συμπληρώνει ενδεχομένως ισχύουσες θεωρητικές ταξινομήσεις. Οι ψυχοπαθολογικές κλινικές εμπειρίες προέρχονται τόσο από την ενσυναισθητική λειτουργία της/του ψυχιάτρου με την οποία επιτυγχάνει τη μεγαλύτερη δυνατή κατανόηση του ασθενούς όσο και την αντικειμενική εκτίμηση συμπτωμάτων τα οποία, μη ενσυναισθητικά προσβάσιμα, επιβάλλουν την εξήγηση τους, δηλαδή την αναγωγή τους στις κατηγορίες οργανικών παραμέτρων. Η μελέτη των διπολικών διαταραχών υπό αυτό το πρίσμα επιτρέπει την ανάδειξη των στοιχείων που συνθέτουν την ψυχοπαθολογική κλινική οντότητα όπως και την εννοιολογική διασαφήνιση τους. Ιδιαίτερα το φάσμα των συναισθηματικών ψυχώσεων παρουσιάζεται με ένα ευρύτατο πλήθος φαινομενολογικών εκφάνσεων των οποίων η επακριβής αναγωγή τους σε όρους της Γενικής Ψυχοπαθολογίας είναι κοπιώδης και λεπτομερειακή. Στις καταθλίψεις διακρίνομε ως γνωστό τρεις μεγάλες τάξεις των συμπτωμάτων που συνδιαμορφώνουν την ποικιλομορφία τους πέραν των διαφορετικών περισσότερο ή λιγότερο έντονων εξωτερικεύσεων τους: τα σωματικά, τα ψυχοκινητικά και σωματικά συμπτώματα. Σε κάθε ασθενή ο καταμερισμός τους υποδεικνύει όχι μόνον τη διαγνωστική προοπτική, αλλά και την πολυπλοκότητα της αλληλεπίδρασης της προσωπικότητας του με τη νόσο.  
Σχετικές Αναρτήσεις